Materialistyczne pojmowanie dziejów cz. 17

W epoce 1815 – 1830 roku wybitniejsi przywódcy robotników należeli do niezliczonych stowarzyszeń tajnych; ferment trwał niemal bez przerwy. W lipcu 1830 znów wybucha starcie orężne, a po jego zlikwidowaniu na rzecz monarchii mieszczańskiej Ludwika Filipa, mamy długi szereg zamieszek krwawych, między innymi słynną „rzeź przy ulicy Transnonain” w Lugdunie w r. 1834 po strajku robotników jedwabniczych.

Dalej przyszła „wiosna ludów”, powstanie czerwcowe robotników paryskich i krwawa rozprawa „bożyszcza burżuazji” jen. Cavaignac’a. Nastąpiły masowe rozstrzeliwania, areszty i deportacje. Wyliczymy jeszcze próby oporu czynnego przeciw zamachowi stanu Napoleona III (podług dokumentów, znalezionych w Tuileries w roku 1870, uwięziono wtedy 26.642 osoby, w tern wielu robotników; zwolniono tylko 6500 osób), rewolucję wrześniową r. 1870 pod hasłem: „niech żyje rzeczpospolita!”, udział w obronie Paryża przed Prusakami i wielką, epiczną martyrologię Komuny, gdy Thiers mówił do Zgromadzenia Narodowego w Wersalu: „nie będę znał litości”, a urzędowa cyfra rozstrzelanych bez sądu wynosiła 6500. W ten sposób proletariat francuski ma za sobą długi okres walk rewolucyjnych, przerywanych krótkimi dobami spokoju pozornego, pełnego spisków, zamachów, fermentów nieustannych.

One Response to “Materialistyczne pojmowanie dziejów cz. 17”
  1. Reklama says: